Bu doğa yürüyüşü denilen aktivite acaip bir şey. Sevdim diyemeyeceğim çünkü en kötü dalış bile fayda/maliyet açısından doğa yürüyüşü denilen şeye fark atar. Bir kere aktivite en başta yürümek, dolayısıyla 12 kilometrelik bir parkuru “Legion Etrangere” e arka kapıdan duhul etmiş mağribiler gibi bir “march or die” yürü yada öl teması ile geçmek söz konusu. Başka bir deyişle ilgini çeken bir konunun başında azıcık oyalanacak olsan birileri gelip kaldırıp götürüyor.

 

Dalış öyle mi be mirim?  Hele sualtında konu bulmuşsun, alemin kralı gelse kalkmazsın başından, daha geçen deprem oldu sallanıp savrulduk, tanrı seni inandırsın yine geri dönüp aynı balığı bızıkladık 2-3 kare daha alalım diye.

 

Durum böyleyken aslında hiç heves edip de makine, tripod, remote deklanşör, ND filtreler, objektifler gibi saçmalıkları yüklenmenin de anlamı yok, sonra ne oluyor herkesin 2 litre su ve yedek t-shirt taşıdığı sırt çantasında sen MG-3 ağır makineli tüfek taşır gibi 7-8 kilo ağırlıkla geziyorsun. Hoş MG-3 aklımda daha ağır olarak kalmış ama teşbihte hata olmaz olursa da burada olmaz.

 

Evet dolayısıyla, hal böyle iken,  yokuşlarda derelerde, tepelere herkes ceylan gibi sekerken sen kömüş gibi deviniyorsun, zaten sigaraya veda ettim edeli “o eski halimden eser yok şimdi” zarafetim mücessem oldu diyelim. Sıcak ve arazi şartları yürüyüşü iyice zorlaştırıyor, bu arada adım başı börtü böcek var, her birinin başında en az yarım saat oyalanabilirim ama olmuyor olamıyor maalesef.

Neyse parkurun sonunda bir şelale var, amaç orayı görmek, dere tepe aşarak oraya doğru ilerliyoruz, yaptığım insanüstü kahvaltı çoktan ter olup binayı terk etti bile. 3 saatlik yürüyüşün sonunda amaca ulaşıyoruz, pek de görkemli olmayan şelaleyi fotoğraflıyorum, sohbet , hoş beş derken toparlanıp dönüyoruz.