Uzun zamandır yazamamışım, iş güç de biraz fazlaydı tabii o da sebep ama daha çok sevdiklerimizin sorunları ve hayatı taksim etmenin dayanılmaz hafifliği yüzünden bunlar. Kanser çok acımasız, çok sinsi bir hastalık, bilmezdim bu yaşa kadar 2011 senesinde anladım. Neyse amacım içinizi karartmak değil, uzun süre yazmadım neler olup bittiğini, nelerin olmakta olduğunu nelerin planlandığını anlatmak istiyorum size. Bu sene çok yolculuk yaptım, uzun yolculuklardı çoğu, 15 sene sonra hayatımın uzunca bir dönemini geçirdiğim Moskova’ya gittim mesela, dibim düştü tanıyamadım. Bir kaç hafta sonra tekrar gideceğim ve bu sefer fotoğraf makinem de yanımda olacak. Kısa bir Amerika seyahati yaptım, eğlenceliydi kısmet olursa 2012 yazına da planlar yapıyoruz. Endonezya Lembeh seyahatim bu güne kadar yaptığım en iyi seyahatti.

Let the good times roll

Şuracıkta bir dalış sonrası çekilmiş “Aman sabahlar olmasın güneşler doğmasın!!11″ temalı bir otoportrem var. Laf aramızda bunu bir Gopro kamerayla çektim, süper ufak, süper yetenekli bu kameranın küçük bir kusuru var, sualtında net çekim yapamıyor, önündeki mini dome port yüzünden. Şu aralar procelerim arasında Gopro kamerama bir custom flat port yapmak var. Malzemelerim hazır ilk zaman bulduğumda yapacağım. Neyse evet, Lembeh dedik aklımın şakülü kaydı bir anda. Bu snenin güzel haberlerinden birisi de Brezilya’da yayınlanan Mergulho isimli bir sualtı-dalış dergisinin her ay bir türk sualtı fotoğrafçısının yazı ve fotoğraflarına yer verecek olması. Sevgili Berrin Osmanağaoğlu ve Denizi Seviyorum Proje Grubu’nun bir çalışması bu bir aksilik olmazsa benim de yazı ve fotoğraflarım yer alacak.

Evet devam edelim hikayeyi nakletmeye, uzun zamandır yazmaya ara vermiştim, hızlı bir geri dönüş yaptım, kafamdaki öyküleri yazmaya koyuldum, bakalım sonunda ortaya ne çıkacak? Bir taraftan fazla kişisel olmasından korkuyorum bir taraftan öyle komik detaylar var ki susamıyorum bir türlü. Bu arada antrenmanlarımız hızla devam ediyor, kişisel başarılarımız arasında doğru düzgün Ura mawash geri’ler, Ushiro ura mawashi geri’ler var artık. Kızımın yaptığı Ashi barai, mawashi geri kombinelerini de tarifsiz bir gururla izliyorum.  Şimdi şuracığa bir Lembeh fotoğrafı atayım da şenlensin ortalık birazcık. Bu arkadaşlar Risbescia tyroni isimli deniz tavşanları, nudibranch’ler. Fotoğrafta sosyalleşiyorlar.

Risbescia tyroni - Lembeh - Indonesia

Bu blogu daha önce okuduysanız bilirsiniz muhtemelen, bu canlılar benim kişisel takıntılarımın baş aktör ve aktrisleri. Onları izlemeyi, fotoğraflamayı, araştırmayı ve haklarında yeni şeyler öğrenmeyi çok seviyorum. Kimyasal savaş yeteneklerinden değişik yaşama becerileri ve fizyonomilerine kadar bir çok farklı özellikleriyle ilgiyi sonuna kadar hakediyorlar.

Neyse biz konumuza dönelim tekrar, Gopro demiştim ya, şimdi o kameraya elimde bulunan Motormarine II ve Nikonos sistemlerden kalma macro lensleri falan takmayı da deneyeceğim. Neden mi? Beyin bedava da ondan. Tam da sistem açısından tüm eksikliklerimi gidermiş yeni YS110 a flaşlarımla sualtında fırtına gibi esmeye hazırlanırken bilin bakalım ne oldu? Sea & Sea %25 daha fazla güç üreten ve %20 daha küçük ebatlarda yeni bir flaş piyasaya sürdü. Yapılır mı şimdi bu? Neyse video sistemim için bu sene aldığım 2 Ikelite Fener hala canavar ve hala rakipsiz.

Nudibranch demiştik ya, çıplak solungaçlı demek, bu canlıların arka kısmında görünen tentakül benzeri uzantılar solungaçları, o solungaçlar vasıtasıyla sudan oksijen alıyorlar ve tehlike algılanınca onları kabuklarının içine çekiyorlar. Bir kısmı zehirli alg ve yosunlarla besleniyor, o canlıların zehirini kendi savunmaları için kullanırken bünyelerindeki klorofili de fotosentez yapmak için biriktiriyorlar. Süper verimli ve gelişmiş canlılar yani. Büyüklükleri de bir kaç milimetre ile 40cm arası değişiyor türlerine göre. Yeni bir tür tespit etmek de hala mümkün küçük oldukları için kim istemez mesela kendi ismiyle anılan bir deniz tavşanı bulmayı? Ben isterdim en azından. Evet neyse, konumuza devam edelim. Yazıyorum demiştim ya, hayatımızın son 20 senesinden minik öyküler var yaz yaz bitmiyor. Bir türlü tam olarak kurgulayamadım ama yapacağım azimliyim. Uzun zamandır dalış yapmıyorum, sezon ve sene toplam 26 dalışla bitti.

Yeni sezon ve seneden beklentilerimiz büyük planlarımın içerisinde 10 kilo vermek de var. Hepimize daha güzel bir sene diliyorum ne olur ne olmaz belki başka yazı olmaz bu sene.

Namaste,

Hermit Crab - Lembeh - Indonesia

Keşiş yengeçlerini seviyorum, gerçi bütün canlılar sualtında ekmeğinin peşinde ama keşiş yengeçleri daha bir kalender daha bir gün görmüş hayvanlar. Zaten bu evrim dedikleri acımasız süreçten çıkıp varlığını sürdürebilmek için bütün canlılar seksen takla atıyor.

Denizatı - Hippocampus hystrix - Lembeh

Evet, deniz atları da var mesela onlar da çok güzel canlılar, çok da kırılganlar. Bu hayvanları doğru düzgün fotoğraflamak çok zor mutlaka son dakikada kadrajı, kompozisyonu bozacak bir numara yaparlar bunlar. İlk Lembeh seyahatimde görmek istediğim yaratıklar listesi’nin (wishlist) en tepesinde denizatları vardı. Seyahatin 2. günü toplam 7. dalıştan sonra artık deniz atlarına dönüp bakmaz olmuştum. Her yerde envai çeşit deniz atı vardı.

Pigme Sübye - Pigmy cuttlefish - Lembeh

Juvenile Boxfish - Lembeh - Indonesia

Ghost shrimp - Pliopontoni furtiva - Lembeh

Yukarıdaki fotoğrafta görülen karides bir hayalet karides, ghost shrimp, Pliopontoni furtiva, bunlar genellikle bir tür anemonun içerisinde ve çift olarak yaşıyorlar, tehlike geldiği zaman anemonun ağzının içine yerleşiyorlar. İlk gördüğümde anemon karidesi öğle yemeği olarak seçti sanmıştım ama commensal hayatın bir aksiyonuymuş bu. Neredeyse şeffaf olan gövdesi yüzünden düzgün ışıklandırmak kolay değil, kayıtlara geçsin istedim. Yani hayvanı buldun, çök deklanşöre çat, çat, çat değil bu iş. Konuyu bul, yüzerliğini, havanı idare et, güvenlği elden bırakma, konuyu taciz etme, gereğinden fazla oyalanma, adam gibi fotoğraflar çekmeye çalış gerçekten zor zenaat.

Saron shrimp - Lembeh - Indonesia

Son konuğumuz ve kapanışı yapacak olan güzelimiz Saron karidesi, Saron marmoratus, uzun süredir istek listemde olan bir canlıydı, onunla da tanışmak kısmet oldu. Mutluyum. Bu arada şunu farkettim, Macro ve özellikle Lembeh alışkanlık yapmış bende. Dalış düşününce aklıma ilk gelen şey macro fotoğraf çekmek oluyor.

Tedavi falan mı olsam ne?

Namaste,

Ancak, mekan Endonezya – Lembeh olunca neredeyse hiç bir canlı aynı değil her şey evrilmiş ve ortama uymuş ve buna aslan balıkları da dahil. Buradakiler Pterois volitans gibi babaçko değiller.

Shortfin lionfish Dendrochirus brachypterus

Fotoğraftaki gibi daha küçük ve daha şirin buradaki aslanlar. Öyle yüzgeçlerini savura savura eski zaman külhanbeyleri gibi naralanarak gezmekten ziyade küçük ve ekonomik hareketlerle siyah volkanik kumun üzerinde hareket ediyorlar. Fotoğraflaması göreceli olarak daha kolay ve renk- desen olarak da büyük akrabalarından daha güzeller.

Shortfin lionfish Dendrochirus brachypterus

Kırmızı hahverengi çizgili yüzgeçleri flamenko dansçılarının kıyafetlerini andıran bu balık çok renkli ve güzel fotoğraflar verebiliyor. Bana göre fotoğraf çekerken gölgelerden de yararlanmak için bir flaşın gücünü azaltmak ya da konumunu balığın arkasına gelecek şekilde değiştirmek fotoğrafa daha dramatik bir hava katabiliyor.

Bünyemdeki azot yavaş yavaş sistemi terk ederken bayram tatilinde yapacağımız dalışların hayalini kuruyorum.

Namaste,

Alpheus frontalis with Rhizocephalan

Dalış rehberi yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz karidesi gösterdiğinde “Aaa yumurtaları var” diye düşündüm. Bir kaç kare fotoğrafını çektikten sonra da dalışa devam ettim. Döndükten sonra tür tayini için internet’i araştırırken ümlü sualtı fotoğrafçısı Tony Wu’nun blog‘unda şu yazıyla karşılaştım. yazıyı ve altındaki yorumları okuyunca fotoğrafta görülen karidesin altındakilerin yumurta değil de bir tür parazit organizmanın organları olduğunu anladım ve eldeki kaynakları kullanarak Rhizocephala denilen bu parazit canlıları araştırmaya koyuldum. Bu arada yukarıda linkini verdiğim yazı bir sene önce yazılmıştı.

Etimolojik açıdan bakacak olursak Rhizo kelimesi yunanca kök anlamına gelen Rhiza kelimesiznden geliyor cephala ise yine yunanca kafa anlamına gelen kefalos kelimesinden yani anlamı kök kafa. Konuk olduğu organizmadan suya salındıktan sonra günlerce serbest dolaşan bu tür karından bacaklılardan uygun bir örneğe bulaştığında ilk iş sindirim sistemine yerleşerek kendi hücrelerini enjekte ediyor ve gelişmeye başlıyor. Bulaştığı canlıyı salgıladığı kimyasallar vasıtasıyla kısırlaştırdıktan sonra onun karın kısmından tomurcuklanarak yumurta içeren organlarını dışarıya salıyor. Bu aşamada salgıladığı kimyasallarla kurbanını cinsiyetine bakmaksızın hamile olduğuna inandırıyor ve parazit organlara kendi yumurtaları gibi bakmasını onları korumasını sağlıyor. Erkek organlarla birleşen dişi parazit hücreler yumurtalar olarak suya salınıyorlar ve kurbanın içinden ikinci nesil parazitler ürüyor.

Korku filmi senaryosu gibi ama tümüyle gerçek. Konu ile ilgili şurada güzel bir yazı var ve Wikipedia‘da oldukça detaylı bilgiler içeriyor. Yani bu dünyada yengeç ya da karides olmak da kolay değil sen günlük hayatında business as usual gezip yengeçlik karideslik yaparken başkaları senin hayatını bitirmek için planlar peşindeler hem de öyle böyle değil. Bulaş, kısırlaştır, beynini kontrol et, üre, bırak ölsün gibi basit bir algoritma ama kompleks kimyasal ve fiziksel yöntemlerle. Yazıyı bağlarken aklıma son zamanlarda radyolarda kulağımı tırmalayan Katy Perry ve Kanye West şaheseri olan E.T. isimli şarkı geliyor. Uzaylıları aramak için fazla uzağa gitmemize gerek yok aslında.

Namaste,

PS: Konuyla azıcık ilgisi olduğu için bu tırt şarkıyı buraya koyduğum için pişmanım ama bir yemin ettim ki dönemem.

English Abstract:

Rants and ravings about a photograph that i took in Indonesia – Lembeh Straits. The photo is very similar to a photograph taken by famous underwater photographer Tony Wu in the link provided above. I too was thinking that the shrimp had eggs when i was taking the phot however reading the blog post in Tony Wu’s blog i have realised that it is in fact a shrimp infested by a Rhizocephalan parasite.

It is a small world even in Lembeh Strait.

Namaste,

Hommarus gammarus

Unutmuyorum çünkü aradan geçen 6 yıl içerisinde Türkiye sularında başkaca bir ıstakoz görmedim, dünyanın farklı sularında gördüğüm alacalı bulacalı ıstakozlar da bu kadar güzel değildi. Istakozun elimde sadece iki karesi var, ikisi de birbirinden kötü diyebilirim. Netlik istediğim noktada değil (anteni netlemişim) ve sudaki partiküller patlamış. Bunun iki sebebi var birincisi benim acemiliğim.

Hommarus gammarus

İkincisi ve hiç kimsenin bilmediği sebep ise bu fotoğraf için sıra beklemiş olmam. Bu kareyi çekmek için kuyrukta bekledim, benden önce iki fotoğrafçı (bir tanesi Nikonos V ve SB105 kullanıyordu) hayvanı hayatından iyice bezdirip görüşü de iyice çorbaya çevirdikten sonra sıra bana geldiğinde yirmi dakika geçmişti sanıyorum. Istakoz fotomodellik yapma şevkini tamamen yitirmiş bir an önce işine gücüne dönmek istiyordu grubun geri kalanının da çömez fotoğrafçıyı bekleyecek sabrı yoktu. Dolayısıyla bir kaç kare aldıktan sonra bu dünya güzeline veda ettim. Bir daha göremeyeceğimi bilsem gollerimi açıverir gitme deyiveriidim.

 Neyse, zaten epey de derindeydik, vedalaştık, yükseldik, sığlıkta emniyet dekosuyla dalışı bitirdik. O zamanlar kullandığım DX5000G  ve YS25DX flaş çoktan tarihe karışmış. Bu kare de fotoğraflarımı karıştırırken ortaya çıktı. Geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer.

Namaste,

Snowscape

Neyse, malum mevsim kış dalış yok yarıyıl tatili de gelince soluğu Sarıkamış’ta aldık tekrar, iki yıl aradan sonra bir çok şey değişmiş bir çoğu da aynı kalmış. İlk seyahatimizde oynadığımız yavru köpeklerin tüm oymağını kurtlar götürmüş. Belki anlaşılmamıştır diye KURTLAR GÖTÜRMÜŞ!  Nasıl ya hu? diyecek olduk “E beyim Kurt acıkınca sürüyle geliyor ehin ehin” dediler. 

Sarıkamış gerçekten olağanüstü güzel bir doğaya sahip, sadece inanılmaz incelikteki toz kar ve her biri tornadan çıkmış gibi düzgün kalem gibi çam ağaçları bile hayran olmanız için yeterli. Bu sene yeni pistlerin de açılması kayak merkezinin çekiciliğini arttırmış. Yeni açılan Karanlık Dere isimli pist çok güzel, ismi orta dünya romanlarından çıkmış gibi ancak kendisi pek leziz. Geçen bayram Bali seyahati sırasında çaldırdığımız video kameranın yerine eşimin aldığı Olympus PEN PL1′i deneme fırsatını da bu seyahatte buldum. Çekim süratinin yetersizliği dışında gerek boyut gerekse de çekim kalitesi olarak son derece tatmin edici bir kamera olduğunu gördüm.

Snowscape again - Exciting eh?

Bu seyahat sırasında kış mevsimini sevmediğimin dışında -25 ila -9 arası seyreden sıcaklıkların, buzzzz gibi esen rüzgarların bana göre olmadığını tekrar anımsamanın yanında dalışı ne kadar özlediğimin de farkına vardım. Kısa vadede bir kaç seyahat ve Weekend Divers’da yapılacak bir sualtı sunumu var. Kendinize iyi bakın.

Namaste,

PS: F11 1/1600 @ISO 200 @ 36mm of Olympus M.Zuiko Digital 14-42mm.   f 3.5-5.6

Solenostomus paradoxus - Ornate ghostpipefish

 Bu fotoğraftaki örnek süslü hayalet borubalığı yani Solenostomus paradoxus, arkadaki mavi arkaplanı elde edebilmek için örtücü süratini 1/20-1/60 arası ayarlayıp diyaframı da F7-F13 gibi bir açıklığa getirmelisiniz, konuyu da karışık arkaplandan ayırıp arka planında sadece su olacak şekilde ayarlarsanız masmavi bir arkaplan olur ki bazı konularda tadından yenmez. Bu fotoğrafta TTL doğru çalışmadığı için ışık istediğim gibi değil ama ana fikir değişmiyor tabii. Normalde macro fotoğraflarda ana amaç konuyu arka plandan soyutlamak olduğu için yukarıdaki gibi yaratıcı teknikler dışında klasik siyah arka planı elde etmek için f18 ve üzeri bir diyafram ve 1/200 ve üzeri bir örtücü hızı ve flaş kullanarak konuyu arkaplandan soyutlamak mümkün.

Solenostomus sp. - Thin ? Ghostpipefish

Dalış noktası daha önceki bir yazımda da bahsettiğim gibi, çamur dalışı diye tabir edilen ve sığ suda yaratık avlayarak macro ağırlıklı çekim yapılan dalışlara ev sahipliği yapan bir yer. Lembeh boğazındaki hayalet borubalıkları Bali kuzenlerine göre daha huysuz olduğundan mıdır bilmem orada bu türü fotoğraflarken çok zorlanmıştım. Zaten konu ufacık bir de tam fotoğraf çekilirken dönme huyu var ki sormayın gitsin.

Solenostomus paradoxus - Ornate Ghost pipefish

Bu balıkları fotoğraflamak ve sualtında izlemek çok çok zevkli. Seraya’s Secrets, Lembeh ile kıyaslamak mümkün olmasa da güzel bir dalış noktası ve yıllardır peşinden koştuğum 2 türü orada fotoğraflamak şansına kavuştuğum için kalbimde belirli bir yeri var. Ancak genelde Bali dalış açısından bir çok dalış türüne imkan verdiği için iyi bir seçim. Hem akıntı dalışı, hem batık, hem çamur dalışı hem ilginç canlılar (özellikle Mola Mola ve Manta balıkları) için dalgıç insanının mutlaka gitmesi gereken bir yer.

Buna Endonezya’nın kendi güzelliklerini ve kültürünü de katacak olursanız karar vermeniz daha da kolaylaşacaktır.  Bu yazı Bali yazılarını bu sefer gerçekten sona erdiriyor yeni bir konuyla huzurlarınıza gelene kadar kendinize iyi bakın.

Namaste,

• Balığın gözü mutlaka net olmalıdır, izleyici ilk önce balığın gözüne bakar
• Balığın yüzünde bir ifade yakalayabilmek önemlidir, tecrübe ister ama başarabildiğinizde çok güzel neticeler verir
• Balığı herhangi bir faaliyet sırasında (beslenmek, kavga vs.) görüntüleyebilirseniz fotoğrafınıza daha fazla anlam katabilirsiniz
• Balık fotoğraflarında balığın tamamı veya sadece fotoğrafın konusu olan kısmı kadrajda olmalıdır, kuyruk yüzgeç gibi kısımları kesmemeye dikkat edin.
• Balık fotoğraflarında balığın yüzgeçlerinin açık olması ayrıca önemli bir noktadır, fotoğrafa güzellik katar
• Aynı türden iki canlı karede daha güzel görünürler (ön plan ve arka plan konuları olarak)

Unuttuklarım varsa affola tabii ancak zaman içerisinde bu noktalara dikkat edilerek çekilen balık fotoğraflarının daha başarılı ve etkileyici olduğunu ben de gözlemledim.

Amphiprion clarkii - Clark's Anemone Fish

Bu maddelere sadık kalınarak çekilmiş ve doğru pozlanmış bir balık fotoğrafı diğerlerinden kalitesiyle ayrılacaktır. Bir sonraki fotoğrafta yer alan ve Stichodactyla haddoni isimli anemonla ortak bir yaşam sürdüren Panda Anemon balığı üzerindeki temizleyici karidesle hem davranış hem tür çeşitliliği kriterlerini sağlamakta.

Amphiprion polymnus - Panda Anemonefish

yazıyı bitirmeden değinmek istediğim bir başka konu da sualtı fotoğrafçılığında en önemli şeylerden bir tanesi, vizyon sahibi olmak.

—————  Buradan sonraki linklerde parazit fotoğrafları var eğer hassassanız bakmayın ama bence çok kötü değil ———————–

Lembeh’te fotoğraf çekerken tanıştığım amerikalı bir sualtı fotoğrafçısı’nın amacı balıkların sıklıkla da anemon balıklarının ağzında yaşayan bir paraziti fotoğraflamak için oradaydı. Duyunca ilk başta çok acaip gelse de balığın dilini yiyerek onun yerini alan ve hem dilin işlevini yerine getirip hem de kendisi beslenip barınan bu küçük kabuklu parazit Cymothoa exigua çok ilginç bir canlı ve eğer şanslıysanız anemon balığının ağzından size bakan gözlerini görebilirsiniz.

Burada ben balıkları fotoğraflarken hanımefendinin balıkları çoktan bitirip köşeye koymuş ve parazitleri kovalıyor olduğu gerçeği beni hem motive ediyor hem de yapacak ne çok işim olduğunu acımasızca hatırlatıyor.

Namaste,

Okuyup okumamak sizlere kalmış:

Evet acı ama gerçek, Karagöz’ün Bali macerasının son durağında iç parçalayan gerçeklerle yüz yüze geleceğiz. Az sonra. Şimdi seyahat güzel geçti geleneksel firecoral değdirmesi, anemon dalaması gibi standart olayları saymazsak, sıcak ve yorgunluğu göz ardı edersek son derece başarıyla devam eden ve neredeyse bitmek üzere olan bu seyahatte hiç mi aksi bir şey olmayacaktı? Bu süre zarfınca neredeyse olağandışı hiç bir şey olmaması (evet sualtında çarpılıp sağ bacağımın diz altında açılan yaraları ve neredeyse yeni deri oluşana kadar şişip kabarıp soyulmasını saymıyorum, karada gece lambasını yakarken çarpılmamı da saymıyorum onlar sıradan şeyler.) beni seyahati hasarsız bitireceğimize ikna etmek üzereydi.

Gerçi yaklaşmakta olan fırtınanın ilk işaretleri Tulamben’de yaptığımız ilk dalıştan sonra dalış rehberi kardeşimizin benim emektar sualtı kabinini 1.5 mt yüksekten kayalara düşürmesi ile gelmişti ama iflah ve ıslah olmaz optimist bendeniz gerçekten bir mucize eseri hiç hasarsız atlattığımız bu badireden sonra her şeyin iyi gideceğine daha da inanmış ve kendimi iyice koyvermiştim.

Heads are going to roll !

Bir sonraki ikaz izlediğimiz Nusantara Dances isimli kültürel gösteri sırasında geldi. Dansçıların içerisinde en “Etkileyici” makyaja sahip olanı bir ara beni dansa eşlik etmeye çağırınca far ışığında kalmış tavşan gibi kalakaldım. Beni tanıyanlar bilirler dansla ilgili herhangi bir aksiyon benden bir kaç ışık yılı uzaktadır her zaman, ancak daveti yapan abla o derece korkunç ki yüzündeki ağır makyajla japon kabuki tiyatrosu oyuncularına benziyor ve gerçekten ama gerçekten ürkütücü.

Yukarıdaki fotoğraf photoshop yardımıyla bile durumun korkunçluğunu anlatmaktan uzak. Zaten gamelan müziğinin kapı zili tonları aklımı almak üzere bir de o yılankavi dönüşler, o el hareketleri, 1.5 kilo makyajın ardından fel fecri okuyan gözler falan derken hanımefendiyi nasıl refüze ettim ben bile bilmiyorum.

Bu gösterinin bir kısmında canlandırılan Barong gösterisi ormanda gamelan müziği eşliğinde dans eden bir bali kralını canlandırıyor olsa da kralın bende uyandırdığı intiba ormanda yıllar önce kaybolan manikürcüsünü aradığı yönündeydi.

Balinese King in Jungle

Müziğin insanı sükunetle delilik arasında getirip götüren tonları devam ededursun dans sonunda kralın sinek yakalaması gibi bir takım figürlerle bitti ama bana öyle gelmiş de olabilir tabii emin değilim. Neyse bu badirenin de arkasından fotoğraf çekmek için gittiğimiz plajda aniden gelen bir dalgayla sırıl sıklam olmak gecenin diyeti sanmıştım değilmiş meğer bilemedim.

Bu arada seyahatin de sonlarına yaklaşıyoruz sondan bir önceki gün SPA ile organ mafyası arası bir kurumda iki böbreği kaybetme korkusuyla masajın keyfine varırken yerden çıkıveren 10-15 cm (deste büyük orta) kıvamında bir çiyanın saldırısını yoğurt ve pirinç kırığına bulanmış vaziyette cansiperane çabalarla atlatmamızı, üzerimize sürülen pirinç kırıklarıyla zımparalanan bedenlerimize ekşi yoğurt sürülerek cacık kıvamından beklemiş iskender kebabı durumuna düşürülmemizi, bazılarımızın klima altında dondurulup gül yapraklı küvetlere atılmasını, verilen havluların birinin üzerinde qumran yazıtlarının bir kopyasının bulunması ve daha bir çok saykodelik olayı  kazasız atlatıyoruz artık kendimize olan inancımız artık çelikleşmiş iradelerimiz gibi. “Baba bize ne olabilir ki yeaaaa?” modu almış yürümüş.

Bu hissiyatla son günü ediyoruz otelden check-out zamanı, uçağımız saat 19:00 da olduğu için odayı boşaltıp bavulları emanete bırakıp plaja yayılıyoruz, deniz, dalga, güneş, buz gibi Bintang birası ambiyansı full + full konumuna getiriyor. Uzunca bir müddet deniz kenarında oyalanıyoruz, etrafta sincaplar bile var artık oteli terketme zamanı gelirken bagaj odasına emanet etmek istemediğim fotoğraf çantamı kapağı açıkken sapından tutup kaldırmamla içindekilerin havada daireler çizerek yere yayılması, objektiflerden birisinin makinenin üzerine inerek sağ taraftaki dijital göstergenin koruma camını darma duman etmesi, yere yayılan sb600, lens ve makineleri alel acele yerden toplamamız o hengamede çantadan düşen samsung video kameranın erenlere karışıp sırra kadem basması hepsi gözümün önünde.

Makinenin birisi tarafından çalınması değil içerisindeki çekimlerin kaybolmasına yanıyorum. Nikon tamir edilir sorun değil, hatta edilmese de olur çünkü kozmetik bir hasar bu işleyişte sorun yok ama kaybolan anılar hele hele bir daha asla yapamayacağımı bildiğim çekimler içimi acıtıyor.

Bu vesileyle başladığımız bu yazının sonuna gelirken hatırlatmak istediğim şey ise şu, artık örümcek içgüdüsü mü olur, altıncı his mi olur, pimpirik mi olur? Ne olursa olsun bir şekilde tedbiri elden bırakmamanız gerektiği. Öbür türlü 90+3 de yenilen goller daha bir acı oluyor.

Namaste,