Sualtı Seyir Defteri » Fotoğraf

Yazık

JustAddWater — Fri, 04 May 2012 05:00:43 +0000

Biraz evvel TSSF tarafından yapılan bir duyuru okudum hiç yorum yapmadan şuraya ekleyeceğim sonra halimiz kalırsa konuşuruz:

‎30/04/2012 tarihinde, Ayvalık Yuvarlak Ada’nın Güney Adaya bakan mevkiinde TSSF 192 sayılı yetki belgesi ile çalışan Körfez Dalış Merkezi, teknesi, eğitmenleri ve rehberleri donanımlı dalışta zıpkınla ve gece yasa dışı su ürünleri avcılığı yaparken Sahil Güvenlik Komutanlığı birimlerinin düzenlediği operasyonla suçüstü yapılmışlardır. Durum tutanak ve delilleri ile Federasyonumuza iletilmiştir. Adı geçen Dalış Merkezi, eğitmenleri ve rehberleri ile ilgili tüm faaliyetleri Federasyonumuzca tedbiren durdurulmuş olup konu disiplin kurulumuza ve ilgili resmi makamlara aktarılmıştır. Topluluğumuzun bilgisine sunarız.

TSSF

Online mecralarda duyulan bu tür haberlerin yalan olması ihtimaline karşı tedbiri de elden bırakmayarak müsaadenizle iki satır yazacağım bu konu ile ilgili. Aletli dalış sırasında zıpkınla balık avlamak yasaktır, zıpkınla gece av yapmak da yasaktır. Böyle bir faaliyetin de ekmeğiniz denizden ve dalış sektöründen çıkartan birileri tarafından yapılması imkansızdır. Umarım bu haber yalandır, yalan olsun. Aksi taktirde yıllardır sektörün içinde olup duyduğumuz tüm kötü dedikodular, hikayeler doğru demektir. Bu denize ihanettir ve deniz sizi affetmez, affetmeyecektir.

Sağda solda serbest dalıcı / zıpkıncı arkadaşların vurdukları trofe orfoz ve lahozlarla çekilmiş fotoğraflarını görüp susuyorum. Zıpkınla orfoz ve lahoz avlamak da yasaktır. Bu tür tartışmalar geçmişte sonu gelmeyen ve kimseye faydası olmayan zıpkıncı / scubacı polemiklerine dönüştürüldüğünden susuyorum çünkü biliyorum ki faydası ve yaptırımı yok.

Bu arada sezon başladı, sualtına bahar geldi, 23 Nisan haftası Çeşme’de yaptığımız dalışlardan kısa bir klip ekliyorum aşağıya belki biraz yukarıdaki konuların kasveti dağılır.

Denizler çoğumuzun aşkı, ekmek yediği yer, son sığınağı ya da evi, ne derseniz deyin, insan o kadar yıkıcı ve yokedici bir tür ki yeterli zaman geçmesi halinde kendi kendisini yok edeceği neredeyse kesin gibi bir şey. Bu kargaşa ve hengamede çocuklarımıza ne kadar denizi sevmeyi ve sorumlu olmayı öğretirsek o kadar uzun süre dayanmasını sağlayacağız ekosistemin.

Mototi Octopus - Lembeh - Indonesia

Son olarak Endonezya’dan Lembeh boğazı sakinlerinden bir Mototi ahtapotu fotoğrafı ile bitireyim. Oldukça ufak ancak bir o kadar da zehirli olan Mototi nadir bir tür, kuzeni olan mavi halkalı ahtapot kadar popüler değil çünkü sadece 2 adet mavi halkası var ama yine de alımlı bir arkadaş. Sualtında küçücük bir süngerin üzerinden bize bakarken gördük onu. Kısa ama seviyeli bir birlikteliğimiz oldu (ehe) bana da hatıra olarak bir kaç fotoğraf kaldı.

Hepimize sağlıklı ve mutlu günler diliyorum.

Om mani padme hum.

Namaste,

Hypselodoris infucata

JustAddWater — Thu, 09 Feb 2012 11:47:35 +0000

: Hypselodoris infucata _ Lembeh Indonesia

Hızla ilerleyen 2012 senesinin Şubat ayı içerisinde eski fotoğrafları karıştırıp tür tespitleri için debelenirken bu fotoğraf karşıma çıktı. En son Endonezya – Lembeh seyahatinin deniz tavşanlarından birisi. Hypselodoris infucata dorid ailesinden bir deniz tavşanı ve Lessepsiyan göç sayesinde artık bizim sularımızda ve Kıbrıs‘ta da da bulunmakta. İlk başta bu türe çok benzeyen Hypselodoris festiva ile karıştıdığım bu dünya güzeli, festiva’nın Japonya’ya özgü endemik bir tür olmasından dolayı infucata olarak düzeltildi.

Diğer bazı nudibranchlerde olduğu gibi bu cicilerin de ilginç kimyasal savunma mekanizmaları var şöyle ki besinleri yoluyla aldıkları zehirli kimyasalları (nakafuran 8 ve 9 gibi) deri ve mucus taakalarında biriktirerek balıklardan korunuyorlar. Sualtı enteresan bir yer her canlının kendine özgü bir hayatta kalma stratejisi var.

Son olarak fotoğraf bilgilerini vereyim:

f29 1/200 @ISO 200

Namaste,

Merhaba Dünya! Merhaba Dünyalı! Ölmen gerek!

JustAddWater — Thu, 24 Nov 2011 11:42:49 +0000

Sahi merhaba, yazdığım son yazının üzerinden çok uzun zaman geçmiş, seni bu kadar ihmal etmek istemezdim ama şartlar böyle gerektirdi. Şimdi anlatınca bana hak vereceğini biliyorum. Hoş hak vermesen de geçmişi değiştirmenin mümkün olmadığının da farkındayım, farkındayız. 2011 açık ara 45 küsur yıllık hayatımın en acımasız senesi olmaya devam ediyor, az kaldı, gidiyor yavaş yavaş ama gerçeği söylemem gerekirse bayıltıp gidiyor.

Uzun zamandır yazamamışım, iş güç de biraz fazlaydı tabii o da sebep ama daha çok sevdiklerimizin sorunları ve hayatı taksim etmenin dayanılmaz hafifliği yüzünden bunlar. Kanser çok acımasız, çok sinsi bir hastalık, bilmezdim bu yaşa kadar 2011 senesinde anladım. Neyse amacım içinizi karartmak değil, uzun süre yazmadım neler olup bittiğini, nelerin olmakta olduğunu nelerin planlandığını anlatmak istiyorum size. Bu sene çok yolculuk yaptım, uzun yolculuklardı çoğu, 15 sene sonra hayatımın uzunca bir dönemini geçirdiğim Moskova’ya gittim mesela, dibim düştü tanıyamadım. Bir kaç hafta sonra tekrar gideceğim ve bu sefer fotoğraf makinem de yanımda olacak. Kısa bir Amerika seyahati yaptım, eğlenceliydi kısmet olursa 2012 yazına da planlar yapıyoruz. Endonezya Lembeh seyahatim bu güne kadar yaptığım en iyi seyahatti.

Let the good times roll

Şuracıkta bir dalış sonrası çekilmiş “Aman sabahlar olmasın güneşler doğmasın!!11″ temalı bir otoportrem var. Laf aramızda bunu bir Gopro kamerayla çektim, süper ufak, süper yetenekli bu kameranın küçük bir kusuru var, sualtında net çekim yapamıyor, önündeki mini dome port yüzünden. Şu aralar procelerim arasında Gopro kamerama bir custom flat port yapmak var. Malzemelerim hazır ilk zaman bulduğumda yapacağım. Neyse evet, Lembeh dedik aklımın şakülü kaydı bir anda. Bu snenin güzel haberlerinden birisi de Brezilya’da yayınlanan Mergulho isimli bir sualtı-dalış dergisinin her ay bir türk sualtı fotoğrafçısının yazı ve fotoğraflarına yer verecek olması. Sevgili Berrin Osmanağaoğlu ve Denizi Seviyorum Proje Grubu’nun bir çalışması bu bir aksilik olmazsa benim de yazı ve fotoğraflarım yer alacak.

Evet devam edelim hikayeyi nakletmeye, uzun zamandır yazmaya ara vermiştim, hızlı bir geri dönüş yaptım, kafamdaki öyküleri yazmaya koyuldum, bakalım sonunda ortaya ne çıkacak? Bir taraftan fazla kişisel olmasından korkuyorum bir taraftan öyle komik detaylar var ki susamıyorum bir türlü. Bu arada antrenmanlarımız hızla devam ediyor, kişisel başarılarımız arasında doğru düzgün Ura mawash geri’ler, Ushiro ura mawashi geri’ler var artık. Kızımın yaptığı Ashi barai, mawashi geri kombinelerini de tarifsiz bir gururla izliyorum. Şimdi şuracığa bir Lembeh fotoğrafı atayım da şenlensin ortalık birazcık. Bu arkadaşlar Risbescia tyroni isimli deniz tavşanları, nudibranch’ler. Fotoğrafta sosyalleşiyorlar.

Risbescia tyroni - Lembeh - Indonesia

Bu blogu daha önce okuduysanız bilirsiniz muhtemelen, bu canlılar benim kişisel takıntılarımın baş aktör ve aktrisleri. Onları izlemeyi, fotoğraflamayı, araştırmayı ve haklarında yeni şeyler öğrenmeyi çok seviyorum. Kimyasal savaş yeteneklerinden değişik yaşama becerileri ve fizyonomilerine kadar bir çok farklı özellikleriyle ilgiyi sonuna kadar hakediyorlar.

Neyse biz konumuza dönelim tekrar, Gopro demiştim ya, şimdi o kameraya elimde bulunan Motormarine II ve Nikonos sistemlerden kalma macro lensleri falan takmayı da deneyeceğim. Neden mi? Beyin bedava da ondan. Tam da sistem açısından tüm eksikliklerimi gidermiş yeni YS110 a flaşlarımla sualtında fırtına gibi esmeye hazırlanırken bilin bakalım ne oldu? Sea & Sea %25 daha fazla güç üreten ve %20 daha küçük ebatlarda yeni bir flaş piyasaya sürdü. Yapılır mı şimdi bu? Neyse video sistemim için bu sene aldığım 2 Ikelite Fener hala canavar ve hala rakipsiz.

Nudibranch demiştik ya, çıplak solungaçlı demek, bu canlıların arka kısmında görünen tentakül benzeri uzantılar solungaçları, o solungaçlar vasıtasıyla sudan oksijen alıyorlar ve tehlike algılanınca onları kabuklarının içine çekiyorlar. Bir kısmı zehirli alg ve yosunlarla besleniyor, o canlıların zehirini kendi savunmaları için kullanırken bünyelerindeki klorofili de fotosentez yapmak için biriktiriyorlar. Süper verimli ve gelişmiş canlılar yani. Büyüklükleri de bir kaç milimetre ile 40cm arası değişiyor türlerine göre. Yeni bir tür tespit etmek de hala mümkün küçük oldukları için kim istemez mesela kendi ismiyle anılan bir deniz tavşanı bulmayı? Ben isterdim en azından. Evet neyse, konumuza devam edelim. Yazıyorum demiştim ya, hayatımızın son 20 senesinden minik öyküler var yaz yaz bitmiyor. Bir türlü tam olarak kurgulayamadım ama yapacağım azimliyim. Uzun zamandır dalış yapmıyorum, sezon ve sene toplam 26 dalışla bitti.

Yeni sezon ve seneden beklentilerimiz büyük planlarımın içerisinde 10 kilo vermek de var. Hepimize daha güzel bir sene diliyorum ne olur ne olmaz belki başka yazı olmaz bu sene.

Namaste,

Bir Macro Müptelasının İtirafları

JustAddWater — Wed, 05 Oct 2011 12:48:05 +0000

Bu gün yazmak istemiyorum, bir kaç fotoğraf karesi koyup gideceğim. Bir nevi “Bir arkadaşa bakıp çıkacağım” durumu yani. Aslında yazmak istiyorum da nedense gücüm yok kusuruma bakmayın. Hayat bu aralar çok dinamik, yetişme çabam sürüyor, durmayalım düşeriz modunda kürek çekmeye devam ediyorum.

Hermit Crab - Lembeh - Indonesia

Keşiş yengeçlerini seviyorum, gerçi bütün canlılar sualtında ekmeğinin peşinde ama keşiş yengeçleri daha bir kalender daha bir gün görmüş hayvanlar. Zaten bu evrim dedikleri acımasız süreçten çıkıp varlığını sürdürebilmek için bütün canlılar seksen takla atıyor.

Denizatı - Hippocampus hystrix - Lembeh

Evet, deniz atları da var mesela onlar da çok güzel canlılar, çok da kırılganlar. Bu hayvanları doğru düzgün fotoğraflamak çok zor mutlaka son dakikada kadrajı, kompozisyonu bozacak bir numara yaparlar bunlar. İlk Lembeh seyahatimde görmek istediğim yaratıklar listesi’nin (wishlist) en tepesinde denizatları vardı. Seyahatin 2. günü toplam 7. dalıştan sonra artık deniz atlarına dönüp bakmaz olmuştum. Her yerde envai çeşit deniz atı vardı.

Pigme Sübye - Pigmy cuttlefish - Lembeh

Fotoğraf sandığını deşelerken bir yandan yazıyorum, kusura bakmayın sakın. Mesela şu üstteki pigme sübye, çok oyuncu bir kardeşimiz 3cm ya vardır ya yoktur boyu. Şimdi bu arkadaş, bu karede örneğin, “Gelme, gelme fena yaparım, gelme dedim bak!” hareketini yapıyor. Tentaküllerin biri göğü biri yeri gösteriyor “Kako i na nebu tako i na zemlji” diyor gibi gibi. Ama RAW çekmenin önemini de anlatıyor aslında, bu fotoğrafı aslında eksik pozlamışım, 1EV kadar düzelttim RAW’dan çevrirken, JPG çeksek bu imkan olamazdı oysa ki.

Juvenile Boxfish - Lembeh - Indonesia

Sonra photoshop bilmek de önemli tabii, misal yukarıdaki fotoğrafta çok küçük ama fotoğrafın kalitesini bana göre olumlu etkileyen bir müdahale var. Sualtı fotoğrafçılığı’nın duayenlerinden Cathy Church sayesinde öğrendiğim bu ufak numara gerçekten çok işe yarıyor. Oldukça da basit tüm fotoğrafa az miktarda Filters > Noise > Dust and Scratches uygulayıp daha sonra History Brush ile sadece konuyu silerek eski haline getiriyoruz, sonra da istediğiniz yöntemle sharpening uyguluyoruz ve hop! Konu arka plandan soyutlanıyor. Fotoğraf çekip de Photoshop ya da benzeri görüntü işleme programlarını dışlamak malesef imkansız.

Ghost shrimp - Pliopontoni furtiva - Lembeh

Yukarıdaki fotoğrafta görülen karides bir hayalet karides, ghost shrimp, Pliopontoni furtiva, bunlar genellikle bir tür anemonun içerisinde ve çift olarak yaşıyorlar, tehlike geldiği zaman anemonun ağzının içine yerleşiyorlar. İlk gördüğümde anemon karidesi öğle yemeği olarak seçti sanmıştım ama commensal hayatın bir aksiyonuymuş bu. Neredeyse şeffaf olan gövdesi yüzünden düzgün ışıklandırmak kolay değil, kayıtlara geçsin istedim. Yani hayvanı buldun, çök deklanşöre çat, çat, çat değil bu iş. Konuyu bul, yüzerliğini, havanı idare et, güvenlği elden bırakma, konuyu taciz etme, gereğinden fazla oyalanma, adam gibi fotoğraflar çekmeye çalış gerçekten zor zenaat.

Saron shrimp - Lembeh - Indonesia

Son konuğumuz ve kapanışı yapacak olan güzelimiz Saron karidesi, Saron marmoratus, uzun süredir istek listemde olan bir canlıydı, onunla da tanışmak kısmet oldu. Mutluyum. Bu arada şunu farkettim, Macro ve özellikle Lembeh alışkanlık yapmış bende. Dalış düşününce aklıma ilk gelen şey macro fotoğraf çekmek oluyor.

Tedavi falan mı olsam ne?

Namaste,

Venedik’e güzelleme – Final Part

JustAddWater — Tue, 13 Sep 2011 08:15:05 +0000

Evet, bir önceki yazının kaldığı yerden devam ediyoruz. Peki yazı nerede kalmıştı, San Marco meydanı civarında bir yerlerde sanırım. Şimdi San Marco meydanı önemli bir yer. Burada Günün her saati hayranlıkla dolanan bir çok insan görebilirsiniz. Bu meydanda eğer 8 Euro / kişi gibi bir meblağı gözden çıkarabilirseniz karizmatik asansörcülerin idare ettiği asansörlere binip meydanın içindeki San Marco Çan Kulesî‘ne (Campanile di San Marco).

Campanile di San Marco

Buradan muhteşem bir manzara seyredeceksiniz, tepedeki devasa çanları çalmayı deneyecek hatta bunu başaracak densiz turistlere karşı hazırlıklı olun, akustik travma diye bir şey var gerçekten. Kulenin dört cephesinden dört bir yönü ve o dört bir yöne giden tekneleri seyrettikten sonra aşağıya inebilirsiniz. Kulenin temellerini güçlendirmek için dört bir tarafından çukurlar açılıp titanyum çubuklarla bir güçlendirme işlemi yapılıyor inşaat seyretmekten hoşlananlarınız varsa burası tam size göre.

Buradan indikten sonra meydanda inceden başlayan müziğin tadını çıkararak pahalı bir kahve içebilir ya da ara sokaklara dalıp bir Akdeniz Hissiyatı içinde kaybolabilirsiniz, biz ikisini de yaptık ve ikisi de çok güzel. Bu sabah Basilica di Santa Maria della Salute tarafına gitmeye karar verdik, neden diyecek olursanız o tarafa doğru fazla yol almamıştık ve bir çok ara sokak ve ara sokaklardan alınacak bir çok lezzet vardı.

Kaybolmayı sevenler için bu şehir bir cennet gerçekten. Dolayısıyla otelde çantalarımızı bırakıp hafiflemiş bir şekilde yola koyulduk, koyu sis yüksek basıncın ve havanın açacağının işaretiydi., San Marco meydanını çabucak geçerek ara sokaklardan Teatro de la Fenice yönüne ilerlemeye başladık.

Duvarlar keşfedilmeyi bekleyen hazinelerle doluydu. Her ara sokak yeni bir maceraydı. Bu şekilde bir süre ilerledikten sonra kafamı kaldırıp şunu gördüm. Bir köşe, pencereler, gökyüzü, sardunyalar. Garip ve dingin bir fotoğraf karesi. Uçağımız akşam olduğundan vaktimiz oldukça fazla sokak aralarında kaybolup kanala çıktıkça seviniyoruz çocuklar gibi bu arada pencerelerden akordiyon sesleri geliyor, insanlar evlerinde şarkılar söylüyorlar her şey şeytan işi sanki birileri bizi orada kalmamız için ayartmaya çalışıyor. Sirenlerin şarkılarına kapılmış denizciler gibi ara sokaklardan çıkamıyoruz bir garip durum vesselam.

Windows 2011

Bu manzara pek çok yerde var hatta daha güzelleri var. Ara sokaklarda bütün duvarlarda ilginizi çekecek bir şeyler bulmak mümkün, çoğu zaman aklınızı çelecek dükkanlara da rastlıyorsunuz ancak bu kısımda dükkanlar yerini yavaş yavaş sanat galerilerine bırakıyor. Venedik’i tam da bienal zamanında ziyaret etmenin ayrı bir tadı da var ona birazdan geleceğim.

Sanat galerilerine baka baka, dükkanlara gire gire yönümüzü haritamızdan düzelterek ana amacımıza doğru ilerliyoruz. Galerilerde inanılmaz şeyler var, sanatla arası fazla iyi olmayan benim için bile bulunacak bir şeyler var gerisini siz düşünün diyeyim. Evet, galerilerde Francis Bacon‘un bir sergisi bile var, Margaret Tatcher ile aynı fikirde olmak garip bir his ama Francis Bacon’un resimleri gerçekten iç karartıcı.

Ara sokaklardan yaptığımız sefer hızla devam ediyor, yükü hafif ve hareket kabiliyeti yüksek bir işgal ordusu gibi ilerliyoruz hedefimize doğru. Bu arada bir galeride Playboy tavşanı kulakları giydirilmiş Hitler ve kanlar içinde Kurt Cobain portreleri dikkatimizi çekiyor ve avlusuna girdiğimizde şu şaheser ile karşılaşıyoruz. Benim gibi Ronald McDonald‘dan nefret eden birisi için bu bulunmaz bir hediye, Perseus yaşasaydı o da böyle yapardı diye düşünüyoruz.

Perseus yaşasaydı Medusa yerine Ronald McDonald’ı keserdi şüphesiz. Bunun sebebi Ronald’ın Medusa gibi bir canavar olması tabii. Neyse bu güzide eseri bir süre izledikten sonra yolumuza devam ediyoruz.

Perseus

Bienal olduğunu söylemiştim değil mi? Yürürken küçük bir kilisede Ukraynalı sanatçı Oksana Mas‘a ait bir enstalasyon çıkıyor karşımıza. Gerçekten deli işi gibi bir şey binlerce belki onbinlerce boyalı paskalya yumurtası ile yapılmış bir Hz. İsa tablosu bu, kilise içine doğrudan yerleştirilmiş ve ses efektleriyle farklı bir atmosfer oluşturuyor.

Kilise içinde flaşlı çekim yapmak yasak olduğundan f4 1/8 saniye pozlaa ve -1EV poz telafisiyle çekiyorum fotoğrafları, bu arada içeriye her giren bir duraklıyor, sonra hazırlanmış rampadan İsa’ya yaklaşıyor fotoğraf çekmek oldukça zor.

Burada bir süre oyalandıktan sonra yola devam ediyoruz. Şehir gerçekten sürprizlerle dolu. Zamanımız azalıyor ve daha oldukça fazla yolumuz var yürünecek. Ponte dell’ Academia‘ya ulaşıp büyük kanal üzerinden karşıya geçiyoruz.

Hedefimize oldukça yakınız artık öte yandan dönüşümüzü de planlamamız gerekiyor tabii, bunun için en uygun yol vaporetto denilen küçük gemicikler (ehe) çünkü aynı yolu tekrar geriye yürüyecek gücümüz kalmadı denilebilir.

Oksana Mas Installation

Köprünün ayağının dibinde uzakdoğulu olduğu belli olan bir adam bambu yaprağından değişik hayvanlar yapıyor ve çok çok başarılı ama buraların polisi Carabinieri’nin görünmesiyle adamın toz olması neredeyse eşzamanlı.

Köprünün üzerinde durup büyük kanal’a bakıyoruz, hızlı bir tekne trafiği var ve hava günlük güneşlik, sabahki sis dağılmış ve güneş ısıtıyor.

Kiliseye yaklaştıkça kalabalık arasında gelin ve damat kıyafetli bir çift ve bir düğün fotoğrafçısı görüyoruz, kilise önündeki merdivenlerde envai çeşit afacanlıklarla değişik kopozisyonlar yapmaya çalışan fotoğrafçı kardeşim, yanındaki reflektör tutucu emekçi dostum ve çekimleri fotoğraflayan sanatçı ablam bir takım gibi, arılar gibi çalışıyorlar.

Bu arada meraklı kalabalık hem çifti hem de sanatsal girişimi merakla izliyor. Fotoğrafçı damadın eline bir tek ayakkabı verip merdivenlerde Sinderella temalı çekimler yaparken dayanamayıp ben de fotoğraf makineme davranıyorum. Bu arada gelinin doğu alman gülle atıcıları gibi yapılı damadın da uzun mesafe koşucuları gibi ince olması gözümüzden kaçmıyor.

Oksana Mas Installation Detail

Oksana Mas enstalasyonuna ait bir detayı da şuraya iliştireyim de nasıl bir deli işi olduğu anlaşılsın yaptığının.

Evet şaka maka 830 kelime olmuş bu yazı da, uzun yazdıysam ve sıkıldıysanız, “özet geç” diyenleriniz varsa malesef geçemiyorum, özet geçilebilecek gibi değil bu şehir. Evet gelin ve damadı arkamızda bırakıp bizi yeniden San Marco meydanına götürecek Vaporetto’ya atlıyoruz, çımacı abla (evet abla) mesafenin kısalığından dolayı bizden para da almıyor.

San Marco’ya ulaştığımızda ancak yemek yiyip otele dönecek ve havaalanına bizi götürecek deniz taksisi’ne atlayacak kadar zamanımız var.

Sinderella on stairs

Evet, daha önceden deneyip memnun kaldığımız bir yerde pizza, mozzarella, roka, balsamico gibi kelimeleri sanki bir dua okur gibi mırıldanarak karnımızı doyuruyoruz.

Artık sokakları hızlıca arşınlayıp otele dönme zamanı geldi, sorunsuz bir şekilde bu etabı da aşıp eşyalarımızı sırtlandıktan sonra otelin iskelesinden bizi havaalanına götürecek son 35 dakikalık yolculuğu yapmak üzere deniz taksisi’ne kuruluyoruz.

Gondolun aksine deniz taksisi kanallları hızla geçiyor, lagünün içerisinde kazıklarla işaretlenmiş güzergahtan havaalanına doğru uçar gibi yollanıyor.

Hava günlük güneşlik, etrafta bir çok başka tekne var, martılar ve diğer su kuşları kazıkların üzerinden tembel tembel bizi seyrediyorlar.

Biz de birazdan buraya veda edeceğimiz için gözlerimiz faltaşı etrafımıza bakıyoruz. Seyahatin sonunda deniz taksi iskelesinden havaalanı binasına yapacağımız o son 500 metrelik yürüyüş için güç topluyoruz.

Seyahatin sonuna gelmişken, yayında ve yapımda emeği geçen herkese ve özellikle hayatımın son 20 yılını birlikte geçirdiğim eşime teşekkür ediyorum. İyi ki varsın, nice 20 yıllara canım.

Namaste.

Water Taxi Ride

Küçük güzeldir?

JustAddWater — Thu, 21 Jul 2011 07:52:07 +0000

Aslan balıklarını severim. Her ne kadar gece dalışlarında fazlaca samimi olmaya meyilli de olsalar bir kere güzeldir Aslan balığı. Bir çok farklı türü olan bu balıkları gündüz vakti resifin üzerinde tembel tembel dolaşırken gece vakti de avlanırken görürsünüz. Son derece başarılı bir avcıdır ve zehirli dikenlerinden dolayı fazlaca rahatsız edeni de yoktur. Güney kızıldeniz’de bir gece dalışı sırasında fenerlerimizin ışığına gelerek atrafımızı saran aslan balıklarından fenerimi Kanije Müdafaası filminde Dr. Fahrettin Cüreklibatur’un düşmanlara saldırması misali bir gürz gibi sallayarak kurtulmuşluğumuz vakidir.

Ancak, mekan Endonezya – Lembeh olunca neredeyse hiç bir canlı aynı değil her şey evrilmiş ve ortama uymuş ve buna aslan balıkları da dahil. Buradakiler Pterois volitans gibi babaçko değiller.

Shortfin lionfish Dendrochirus brachypterus

Fotoğraftaki gibi daha küçük ve daha şirin buradaki aslanlar. Öyle yüzgeçlerini savura savura eski zaman külhanbeyleri gibi naralanarak gezmekten ziyade küçük ve ekonomik hareketlerle siyah volkanik kumun üzerinde hareket ediyorlar. Fotoğraflaması göreceli olarak daha kolay ve renk- desen olarak da büyük akrabalarından daha güzeller.

Shortfin lionfish Dendrochirus brachypterus

Kırmızı hahverengi çizgili yüzgeçleri flamenko dansçılarının kıyafetlerini andıran bu balık çok renkli ve güzel fotoğraflar verebiliyor. Bana göre fotoğraf çekerken gölgelerden de yararlanmak için bir flaşın gücünü azaltmak ya da konumunu balığın arkasına gelecek şekilde değiştirmek fotoğrafa daha dramatik bir hava katabiliyor.

Bünyemdeki azot yavaş yavaş sistemi terk ederken bayram tatilinde yapacağımız dalışların hayalini kuruyorum.

Namaste,

Mind controlling alien parasites

JustAddWater — Wed, 13 Jul 2011 14:07:55 +0000

Aziz efendi’nin Lembeh tefrikalarının yeni bir bölümüyle karşınızdayız. “Ayı’nın on tane fıkrası vardır onu da armut üstüne” diye bir çok sevdiğim bir söz vardır, benim de dalış hikayelerimin içinde Lembeh’in ayrı bir yeri var. Kim bilir belki bir gün sadece Lembeh’e özel bir kitap bile yazabilirim. Neyse en son lembeh seferinde gördüğüm ilginç canlılardan birisi bu hikayenin konusu.

Alpheus frontalis with Rhizocephalan

Dalış rehberi yukarıdaki fotoğrafta gördüğünüz karidesi gösterdiğinde “Aaa yumurtaları var” diye düşündüm. Bir kaç kare fotoğrafını çektikten sonra da dalışa devam ettim. Döndükten sonra tür tayini için internet’i araştırırken ümlü sualtı fotoğrafçısı Tony Wu’nun blog‘unda şu yazıyla karşılaştım. yazıyı ve altındaki yorumları okuyunca fotoğrafta görülen karidesin altındakilerin yumurta değil de bir tür parazit organizmanın organları olduğunu anladım ve eldeki kaynakları kullanarak Rhizocephala denilen bu parazit canlıları araştırmaya koyuldum. Bu arada yukarıda linkini verdiğim yazı bir sene önce yazılmıştı.

Etimolojik açıdan bakacak olursak Rhizo kelimesi yunanca kök anlamına gelen Rhiza kelimesiznden geliyor cephala ise yine yunanca kafa anlamına gelen kefalos kelimesinden yani anlamı kök kafa. Konuk olduğu organizmadan suya salındıktan sonra günlerce serbest dolaşan bu tür karından bacaklılardan uygun bir örneğe bulaştığında ilk iş sindirim sistemine yerleşerek kendi hücrelerini enjekte ediyor ve gelişmeye başlıyor. Bulaştığı canlıyı salgıladığı kimyasallar vasıtasıyla kısırlaştırdıktan sonra onun karın kısmından tomurcuklanarak yumurta içeren organlarını dışarıya salıyor. Bu aşamada salgıladığı kimyasallarla kurbanını cinsiyetine bakmaksızın hamile olduğuna inandırıyor ve parazit organlara kendi yumurtaları gibi bakmasını onları korumasını sağlıyor. Erkek organlarla birleşen dişi parazit hücreler yumurtalar olarak suya salınıyorlar ve kurbanın içinden ikinci nesil parazitler ürüyor.

Korku filmi senaryosu gibi ama tümüyle gerçek. Konu ile ilgili şurada güzel bir yazı var ve Wikipedia‘da oldukça detaylı bilgiler içeriyor. Yani bu dünyada yengeç ya da karides olmak da kolay değil sen günlük hayatında business as usual gezip yengeçlik karideslik yaparken başkaları senin hayatını bitirmek için planlar peşindeler hem de öyle böyle değil. Bulaş, kısırlaştır, beynini kontrol et, üre, bırak ölsün gibi basit bir algoritma ama kompleks kimyasal ve fiziksel yöntemlerle. Yazıyı bağlarken aklıma son zamanlarda radyolarda kulağımı tırmalayan Katy Perry ve Kanye West şaheseri olan E.T. isimli şarkı geliyor. Uzaylıları aramak için fazla uzağa gitmemize gerek yok aslında.

Namaste,

PS: Konuyla azıcık ilgisi olduğu için bu tırt şarkıyı buraya koyduğum için pişmanım ama bir yemin ettim ki dönemem.

English Abstract:

Rants and ravings about a photograph that i took in Indonesia – Lembeh Straits. The photo is very similar to a photograph taken by famous underwater photographer Tony Wu in the link provided above. I too was thinking that the shrimp had eggs when i was taking the phot however reading the blog post in Tony Wu’s blog i have realised that it is in fact a shrimp infested by a Rhizocephalan parasite.

It is a small world even in Lembeh Strait.

Namaste,

Hayal kırıklığı

JustAddWater — Mon, 28 Mar 2011 14:50:00 +0000

Ayvalık’ta dalmayalı çok uzun zaman oldu. Bundan neredeyse altı yıl önce 17 Nisan 2005 tarihinde Ayvalık’ta iki gün arka arkaya toplam 4 dalış yapmıştık. Dalış hayatımın ve sualtı fotoğraf uğraşımın neredeyse başları olduğundan dolayı sualtı güzelliğini ve canlılığı yeterince taktir edememiş kıymetini bilememiş olduğumu şimdi şimdi anlıyorum. Toplam dört dalışta o kadar çok canlı görmüş o kadar güzel şeylerle karşılaşmışım ki şimdi ne zaman hatırlasam gülümsüyorum. Bu dalışlardan birisinde gördüğüm ıstakozu ise hiç unutmuyorum.

Hommarus gammarus

Unutmuyorum çünkü aradan geçen 6 yıl içerisinde Türkiye sularında başkaca bir ıstakoz görmedim, dünyanın farklı sularında gördüğüm alacalı bulacalı ıstakozlar da bu kadar güzel değildi. Istakozun elimde sadece iki karesi var, ikisi de birbirinden kötü diyebilirim. Netlik istediğim noktada değil (anteni netlemişim) ve sudaki partiküller patlamış. Bunun iki sebebi var birincisi benim acemiliğim.

Hommarus gammarus

İkincisi ve hiç kimsenin bilmediği sebep ise bu fotoğraf için sıra beklemiş olmam. Bu kareyi çekmek için kuyrukta bekledim, benden önce iki fotoğrafçı (bir tanesi Nikonos V ve SB105 kullanıyordu) hayvanı hayatından iyice bezdirip görüşü de iyice çorbaya çevirdikten sonra sıra bana geldiğinde yirmi dakika geçmişti sanıyorum. Istakoz fotomodellik yapma şevkini tamamen yitirmiş bir an önce işine gücüne dönmek istiyordu grubun geri kalanının da çömez fotoğrafçıyı bekleyecek sabrı yoktu. Dolayısıyla bir kaç kare aldıktan sonra bu dünya güzeline veda ettim. Bir daha göremeyeceğimi bilsem gollerimi açıverir gitme deyiveriidim.

Neyse, zaten epey de derindeydik, vedalaştık, yükseldik, sığlıkta emniyet dekosuyla dalışı bitirdik. O zamanlar kullandığım DX5000G ve YS25DX flaş çoktan tarihe karışmış. Bu kare de fotoğraflarımı karıştırırken ortaya çıktı. Geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer.

Namaste,

Kış işleri Düş işleri

JustAddWater — Tue, 08 Feb 2011 12:17:20 +0000

Kış mevsimini pek sevemedim oldum olası. Şimdi bana “Her mevsim ayrı güzel” gibi argümanlarla gelmeyin lütfen. O size ayrı güzel, ben sevmiyorum. Ancak bu mevsimi çekilir hale getirmek için insanoğlu bir takım aktiviteler icat etmiş, tamamen fuzuli ancak soğuk ve erkenden kararan hava ile depresyonun bini bir para iken ayağı kayarak kış sporlarını icat eden atalar bu dandik mevsimi bir nebze çekilir hale getirdiklerinin bilincinde miydi merak ediyorum.

Snowscape

Neyse, malum mevsim kış dalış yok yarıyıl tatili de gelince soluğu Sarıkamış’ta aldık tekrar, iki yıl aradan sonra bir çok şey değişmiş bir çoğu da aynı kalmış. İlk seyahatimizde oynadığımız yavru köpeklerin tüm oymağını kurtlar götürmüş. Belki anlaşılmamıştır diye KURTLAR GÖTÜRMÜŞ! Nasıl ya hu? diyecek olduk “E beyim Kurt acıkınca sürüyle geliyor ehin ehin” dediler.

Sarıkamış gerçekten olağanüstü güzel bir doğaya sahip, sadece inanılmaz incelikteki toz kar ve her biri tornadan çıkmış gibi düzgün kalem gibi çam ağaçları bile hayran olmanız için yeterli. Bu sene yeni pistlerin de açılması kayak merkezinin çekiciliğini arttırmış. Yeni açılan Karanlık Dere isimli pist çok güzel, ismi orta dünya romanlarından çıkmış gibi ancak kendisi pek leziz. Geçen bayram Bali seyahati sırasında çaldırdığımız video kameranın yerine eşimin aldığı Olympus PEN PL1′i deneme fırsatını da bu seyahatte buldum. Çekim süratinin yetersizliği dışında gerek boyut gerekse de çekim kalitesi olarak son derece tatmin edici bir kamera olduğunu gördüm.

Snowscape again - Exciting eh?

Bu seyahat sırasında kış mevsimini sevmediğimin dışında -25 ila -9 arası seyreden sıcaklıkların, buzzzz gibi esen rüzgarların bana göre olmadığını tekrar anımsamanın yanında dalışı ne kadar özlediğimin de farkına vardım. Kısa vadede bir kaç seyahat ve Weekend Divers’da yapılacak bir sualtı sunumu var. Kendinize iyi bakın.

Namaste,

PS: F11 1/1600 @ISO 200 @ 36mm of Olympus M.Zuiko Digital 14-42mm. f 3.5-5.6

Ghost pipefish

JustAddWater — Mon, 27 Dec 2010 15:05:51 +0000

Bu günkü konumuz ghost pipefish yani hayalet borubalıkları. Bali dalışları sırasında Tulamben yakınında gittiğim Seraya’s Secrets dalış noktasında bu balıklardan bolca fotoğraflamak şansına eriştim. İlk başta fark edilmeleri oldukça güç olan bu canlılar başaşağı yüzüş pozisyonları ve yaşadıkları ortama olan inanılmaz uyum (kamuflaj) yeteneği ile hayatta kalma savaşında bir avantaj elde ediyorlar.

Solenostomus paradoxus - Ornate ghostpipefish

Bu fotoğraftaki örnek süslü hayalet borubalığı yani Solenostomus paradoxus, arkadaki mavi arkaplanı elde edebilmek için örtücü süratini 1/20-1/60 arası ayarlayıp diyaframı da F7-F13 gibi bir açıklığa getirmelisiniz, konuyu da karışık arkaplandan ayırıp arka planında sadece su olacak şekilde ayarlarsanız masmavi bir arkaplan olur ki bazı konularda tadından yenmez. Bu fotoğrafta TTL doğru çalışmadığı için ışık istediğim gibi değil ama ana fikir değişmiyor tabii. Normalde macro fotoğraflarda ana amaç konuyu arka plandan soyutlamak olduğu için yukarıdaki gibi yaratıcı teknikler dışında klasik siyah arka planı elde etmek için f18 ve üzeri bir diyafram ve 1/200 ve üzeri bir örtücü hızı ve flaş kullanarak konuyu arkaplandan soyutlamak mümkün.

Solenostomus sp. - Thin ? Ghostpipefish

Dalış noktası daha önceki bir yazımda da bahsettiğim gibi, çamur dalışı diye tabir edilen ve sığ suda yaratık avlayarak macro ağırlıklı çekim yapılan dalışlara ev sahipliği yapan bir yer. Lembeh boğazındaki hayalet borubalıkları Bali kuzenlerine göre daha huysuz olduğundan mıdır bilmem orada bu türü fotoğraflarken çok zorlanmıştım. Zaten konu ufacık bir de tam fotoğraf çekilirken dönme huyu var ki sormayın gitsin.

Solenostomus paradoxus - Ornate Ghost pipefish

Bu balıkları fotoğraflamak ve sualtında izlemek çok çok zevkli. Seraya’s Secrets, Lembeh ile kıyaslamak mümkün olmasa da güzel bir dalış noktası ve yıllardır peşinden koştuğum 2 türü orada fotoğraflamak şansına kavuştuğum için kalbimde belirli bir yeri var. Ancak genelde Bali dalış açısından bir çok dalış türüne imkan verdiği için iyi bir seçim. Hem akıntı dalışı, hem batık, hem çamur dalışı hem ilginç canlılar (özellikle Mola Mola ve Manta balıkları) için dalgıç insanının mutlaka gitmesi gereken bir yer.

Buna Endonezya’nın kendi güzelliklerini ve kültürünü de katacak olursanız karar vermeniz daha da kolaylaşacaktır. Bu yazı Bali yazılarını bu sefer gerçekten sona erdiriyor yeni bir konuyla huzurlarınıza gelene kadar kendinize iyi bakın.

Namaste,